De Tinder-beginner

Omdat ik weer een beetje moest inkomen in het Tinderdaten heb ik een beginnersfout gemaakt. Een klassieker die me niet snel opnieuw zal gebeuren. Ik ben vergeten te vragen naar iemands lengte. Stom. Ik ben niet heel lang dus is het meestal niet iets waar ik rekening mee hoef te houden. Maar als je match Miguel heet, Spaans spreekt en uit Colombia komt is het beter om het ff te checken voor je hem uitnodigt voor een salsafeest. Just saying. Soli vraagt of ik niet ga dansen en ik antwoord dat ik even bij de ingang blijf staan omdat Miguel eraan komt. Wel zo netjes om hem op te wachten. Opeens hoor ik een hoog “Hello” in mijn linkeroor, op een pieptoon die nog net geen blijvende gehoorschade veroorzaakt. Ik kijk naast me en even denk ik dat er een achtste-groeper van de school waar ik werk het feestje is binnengeslopen. Hij is een halve kop kleiner en heeft een ielig, bijna schattig voorkomen. “Flora? I’m Miguel!”. Zijn ogen twinkelen maar ik wil huilen. Soli kijkt me aan “Is dit hem?!” en ze moet zichtbaar moeite doen om haar lach in te houden. Ik antwoord dat dit inderdaad Miguel is en ook ik heb het lastig met de humor van deze situatie. Ik stuur Soli snel de dansvloer op voordat wij samen op de vloer dweilen van het lachen en ga aan de bar zitten met Miguel. Lengteverschil opgelost en het wordt nog best gezellig. Bij het afscheid zwaai ik naar hem. En neem me voor dit iniemini beginnersfoutje nooit meer te maken.

Goedemorgen 2018

Een hele goede morgen! Hoe laat is het als je dit leest? Heb je ook een kater? Nou ik wel kan ik je vertellen! Welkom in 2018. Een nieuw jaar, een blanco a4-tje, slechts een knipperend streepje in een leeg word-document. Jij knippert nog even met je ogen. Wat zijn je plannen voor dit jaar? Heb je doelen? Nou, ik zal je een tip geven: kwel jezelf toch niet met al het goede voornemens-gezeik. Leef gewoon een beetje! Begin ergens aan als je er zelf achterstaat, niet omdat het toevallig 1 januari is. Brak aan een doel beginnen schiet toch al niet op en hup, voor je het weet begin je pas op 2 januari. Om jezelf op blue monday (dit jaar op 15 januari, dan weet je dat) in slaap te janken omdat het je toch allemaal niet gelukt is. Ik negatief? Noem het realistisch. Vandaag heb ik wel één duidelijk doel: nagenieten van mijn heerlijke avond. En die kater? Die is morgen wel weer over.

De vuilniszak die 2017 heet

Zo. Poeh poeh. Dat was me het jaartje wel. Verbroken relatie, geen huis meer, maanden als zwerver leven, gezondheidsproblemen van mensen die mij dierbaar zijn. Voor een groot deel kan 2017 voor mij de boeken in als een kutjaar. Zo’n jaar met gebeurtenissen waarvan je denkt: “Had op zich niet gehoeven”. Helaas ben ik te nuchter om mezelf te kunnen strelen met de gedachte dat alles met een reden gebeurt. Neen. Alles is toeval in mijn ogen, al geloof ik wel dat het ene weer het andere in gang zet, afhankelijk van je eigen keuzes. Neem nu mijn relatie die over is. Liefdesverdriet is altijd een waardeloze toestand. Een soort verlammende, met zoute tranen benevelde kutsituatie die alleen minder beklemmend wordt door het verstrijken van tijd. Nu de tijd zijn werk heeft gedaan zie ik hoeveel mijn vuilniszak vol troep van 2017 in de vorm van een break up mij heeft gebracht. Om te beginnen, en dat klinkt nu heel vreemd, liefde! Wat een fucking goede, lieve, geweldige, knappe, aardige, mooie mensen heb ik om mij heen. Ik ben zo trots op de heerlijke peeps die in mijn leven zijn. Voel je vooral aangesproken als je denkt dat het je aangaat, because I freakin’ love ya! Verder had ik mijn prachtige reis naar China totaal anders beleefd als ik niet alleen was geweest. In één woord: FREEEEEDOM! Gaan waar ik wilde, praten tegen wie ik dat bliefte en doen waar ik zin in had. Loved it. Op zulke momenten geniet ik zo van het leven. Reisje 2018 staat al in mijn agenda, daarover natuurlijk later meer. Het laatste wat de grijze zak van 2017 mij gebracht heeft: ik woon sinds een paar weken in het allermooiste huis van Rotterdam, al zeg ik het zelf. Ok ok, er zijn een paar maanden van bankslaapsessies, tassen in- en uitpakken en kamperen aan vooraf gegaan (hier komt mijn beloved crew weer om te hoek kijken), maar dan heb je ook wat. Zo.fucking.blij. Goed, dat was de break up. Oh nee, ik ben ook nog eens 5kg afgevallen. Score! En door. Wat de gezondheid van mijn loved ones betreft: er zit positieve vooruitgang in. Dat vind ik fijn. Als er iets is wat ik heb geleerd in 2017 dan is het dat gezondheid een onwijs kostbaar iets is. En een kwetsbaar iets. Dit is meteen een note to self, maar over goede voornemens wil ik het later met jullie hebben ;). 2017 kieper ik hoppa de container in: 2018, ik ben zo klaar voor jou!

Mijn beste vriendin

Hebben jullie dat geluk ook? Om een beste vriendin te hebben? Toen ik haar leerde kennen leefde ik al maanden als een pissebed onder een steen, maar zij trok mij de stad in. Het leven weer in. Sinds ik haar ken ben ik nooit meer terug onder die steen gekropen. Op een dag zei ze: “Ik wil iets met je beginnen.” Ik snapte later pas dat ze het over werk had… Eerlijk, als ze een man was dan hadden we nu een paar prachtige kinderen. Mannen… zal ik niet teveel eer geven in dit stukje. Maar man, zóveel fun. Soms ook niet, dan drogen we elkaars tranen, drinken we wijn en eten we kaasplanken. Ze zwaait me uit als mijn date me komt ophalen (lees: ze noteert zijn kenteken) en luistert naar mijn break up-verhalen, ook als ik dit voor de 542e keer vertel. Ik had al ontelbaar keren na een nacht in de stad met mijn hoofd op de straat kunnen liggen, maar door de stuurmansskills van deze chick bleef ik, als dronken dweil, recht fietsen. Haar vrienden werden mijn vrienden en andersom. Toen ik dak- en thuisloos was stond haar deur wagenwijd open, ik mocht in haar bed. En als we niet samen op onze salsales verschijnen vragen mensen ons: “Waar is je zus?” Ik heb geen zus gekregen van mijn ouders, maar ik heb wel zelf een sister uitgekozen. En al is ze from another mister, the love is strong. Lieve Soli, gefeliciteerd met je 30e verjaardag!

Haatwoorden

Na, uiteraard gedegen onderzoek, weet ik dat niet iedereen haat heeft voor bepaalde woorden. Nou, noem me een kniesoor, ik wel! Ik heb 3 woorden waarvan mijn oren danwel mijn ogen gaan bloeden wanneer ik ze voorbij zie of hoor komen. Om te beginnen: flabbergasted. Een aantal jaren geleden hoorde ik Irene Moors dit voor het eerst zeggen op tv. Ik dacht toen al: “Wat een vreemd woord”, niet wetende dat het als een parasiet onze linkerhersenhelften zou binnendringen en het gemeengoed zou worden in onze vocabulaire. Het is een synoniem voor VERBAASD, mensen. Verbaasd ís al een aanduiding van een emotie. Door flabbergasted te gebruiken lijkt het alsof je door je verbazing van schrik een natte scheet laat. Gas met een flabber. Stop met het gebruiken van dit woord, nu! Het is niet mooi, het is niet sexy, het is raar. Brengt me meteen op mijn tweede haatwoord. Net zo onsexy als flabbergasted, gebruikt door mensen die waarschijnlijk een sexloos leven leiden, maar die er wel een semi-zwoel gebaar bij maken waardoor ik ze bij het gebruiken van dit woord vol afschuw wil aankijken. Komt ie: fingerspitzengefühl. Entschuldigung? Het is Duits, ok. Maar toch geïntegreerd in onze taal en vanaf nu ga je horen hoe vaak mensen dit kranke taalgezwel gebruiken. En ga je ook zien dat er dus echt een gebaar hoort bij dit woord, te weten het op schouderhoogte houden van de handen waarbij de vingertoppen (die Fingerspitzen) in ronddraaiende bewegingen over elkaar gewreven worden en waarbij de ogen op een zwoele Brigitte Bardot-manier worden dichtgeknepen (das Gefühl). Zum kotsen. Stop hiermee! Gebruik “antennes”, “iets in de vingers hebben”, “ergens feeling voor hebben” voor mijn part. Maar fingerspitzengefühl moet opzouten. Tot slot het derde woord, iets minder haat omdat de context van dit woord fijn is, maar daarom niet minder ongewenst: gezellie. Echt, wie heeft het ooit in zijn hoofd gehaald om dit toch al kneuterige woord een nog truttiger voorkomen te geven? Zullen we het met zijn allen gewoon weer gezellig houden? Mijn uitjes zijn namelijk verziekt als iemand ze afdoet als “gezellie”, ik zie mezelf dan zitten met een kortpittig kapsel en 30 kilo overgewicht. Op de Huishoudbeurs. Flabbergasted kijkend naar Gerard Joling, die een waanzinnig fingerspitzengefühl heeft ontwikkeld als het gaat om het bespelen van dit soort publiek. Gezellie hoor!

De relatieve top

Ik ben iemand die overal wel voor in is en als ik iets in mijn kop heb dan zit het niet in mijn kont, zeg maar. Tijdens mijn reis ben ik aardig wat momentjes tegengekomen waarop ik mezelf fysiek maar ook mentaal moest pushen om door te gaan. No big deal, word je alleen maar sterker van. Uiteindelijk levert het je mooie momenten op en daar leef ik voor als ik op reis ben. Vandaag had ik weer even een mezelf-een-trap-onder-mijn-hol-geven-moment. De plaats waar ik nu ben is bezaaid met heuvels en een hostel-mattie zou vanmorgen om 5.30u één van de heuvels beklimmen om naar de zonsopgang te kijken. Ik haat vroeg opstaan, maar ik kon het gisteren niet laten om overenthousiast te zeggen dat ik mee zou gaan. Of het Happy Hour hier sprak of dat ik het echt zelf was, geen idee, maar na 3 uur slaap stond ik om 5.30u beneden in de lobby. Als eerste for fuck’s sake, tollend op mijn benen. Nadat ik mijn irritant vrolijke mattie chagrijnig een goedemorgen had gewenst gingen we op pad. Vol goede moed begon ik aan de klim, maar het zweet gutste al snel mijn decolleté in. Toen hostel-mattie zei dat hij het even op zijn eigen tempo ging doen en er als een haas vandoor schoot had ik er eigenlijk totaal geen trek meer in. Ik ben nog 1 verrotte trap opgegaan en toen ben ik gaan zitten. Ik keek omhoog naar de top van de berg en zag dat ik nog zeker 1/4 te gaan had. Ik keek naar beneden en zag een uitzicht dat ik eigenlijk ook best wel heel erg prima vond. En toen heb ik even lekker hard gejankt om wat dingen die de laatste maanden ietsje minder ok gingen. Maar ook omdat ik zo gelukkig was dat ik om half zes in de ochtend, met een kater tot 3/4 van een hoge heuvel gekomen was. De top kon me gestolen worden en toen ik later de foto’s van mijn hostel-mattie te zien kreeg bleek dat het daarboven veel te bewolkt was om ook maar een glimp van de zonsopgang te zien. En toen heb ik stiekem wel even gegniffeld.

One night on a sleeperbus

Hoewel best bereisd ben ik op dit moment in een vervoermiddel waarvan ik niet wist dat het bestond: de sleeperbus, oftewel de slaapbus. Op het moment van schrijven lig ik op het onderste bed van een stapelbed in een bus. Mijn benen onder het bed van de persoon voor me geschoven. Er woont een mug in de ruimte waar mijn benen zitten. Die heeft een feestmaal. De bus brengt me in 11 uur van Yangshou naar Shenzhen, vanuit daar ga ik naar Hong Kong. 20 Euries. Op het tv-scherm wordt softporno afgespeeld. Ondersteboven. De man naast me kijkt een filmpje op zijn telefoon, zonder oortjes en volume op maximaal. Mijn rugzak ligt naast me, iedereen loopt er overheen want hij ligt middenin het gangpad. Toen ik bij het instappen probeerde te vragen of hij onderin het ruim moest schreeuwde de chauffeur tegen me en duwde me de bus in. Vervolgens wees hij me de verkeerde plek aan, wat resulteerde in een nieuwe schreeuwende man voor mijn neus. Ach ja, dit is China. Ik schreeuw terug en verander van stoel. Die met die mug. Ik weet niet zo goed of de chauffeur rijdt als een ambulancebestuurder of dat het zo lijkt door mijn liggende positie. Mijn hoofd wil het laatste geloven, maar mijn gevoel zegt het eerste. Ik denk aan mijn ouders. Als zij zouden weten waar ik me nu bevind… Ik tril bijna mijn bedje af. Nog maar 7 uurtjes and I am totally loving it!

Kak aan de Muur

Mijn 3e dag China, vanuit mijn hostel in Beijing boek ik een tour naar de Chinese Muur. Om 7.00u word ik opgehaald. De receptionist schreeuwt naar me dat de bus staat te wachten. Ik haast me naar buiten waar na een paar stappen weer tegen me geschreeuwd wordt door een andere man. Ik negeer het en loop door. Het is opeens glad onder mijn schoen, ik kijk achter me en zie dat ik vol in de hondenkak heb gestaan. SHIT! Ik sleep wat met mijn schoen over de grond, maar mijn hele zool zit van voor tot achter vol stront. En ik heb haast. Als ik het busje vol mensen binnenkom doe ik net alsof er niets aan de hand is, de bus heeft ook nog een tapijt op de vloer. “Goodmorning!”, zeg ik opgewekt, maar ik vind het nu al een schijtdag. Als ik mijn schoen optil ruik ik het. Ai ai ai. Dat betekent 3 uur lang mijn voet strak op de grond houden. Dit lukt, ik ruik niets al gaat mijn kuit wel een beetje zeer doen van deze krampachtigheid. Ik raak aan de praat met wat andere mensen, die ruiken het hopelijk niet. De Muur is fantastisch, de groep mensen die ik leer kennen superaardig en ik hoor geen klachten over poeplucht om mij heen. Voordat ik de bus instap om weer terug te gaan naar Beijing Centrum kijk ik onder mijn schoen. Bijna schoon. Met hondenstront op the Great Wall, het had allemaal erger gekund.

Ik proefde hèt zomerdrankje van 2017!

Vermouth proeven bij Café LaBru

Café LaBru is één van mijn favoriete plekken in de stad om een drankje te drinken. Als je mijn blog volgt en mij volgt op Instagram (@laviedefloor) dan is het geen geheim dat ik wel houd van een bijzondere Gin-Tonic of een goed gemixte Whisky-Sour. Dit zetten ze bij LaBru voor mijn neus en daarom kom ik daar heel graag. Een paar weken geleden zat ik buiten op het terras en had net mijn drankje besteld toen eigenaar Raimond La Brujeere zijn hoofd om de hoek van de deur stak: “Wilde jij nou wèl of geen eiwit op je whisky-sour? Geen toch?”. Verbaasd als ik was over het feit dat hij mijn bestelling kende raakten we aan de praat. Ik wilde graag een whisky-proeverij afspreken voor een vriend, want ook dat kan hier bij LaBru. Terloops vertelde ik, uiteraard zeer casual, over mijn blog en Raimond nodigde me uit om een keer Vermouth te komen proeven en daar vervolgens een stukje over te schrijven. Of ik dat wilde? Ehh, duhh!

Continue reading “Ik proefde hèt zomerdrankje van 2017!”

Een speciale plek in Rotterdam

Lunchroom Fröbel

Als juf van kinderen met autisme en een verstandelijke beperking ben ik erg begaan met deze doelgroep. Ik zie hoe hard ze mee willen doen met de ‘normale’ zaken van de maatschappij, maar dat dit door allerlei omstandigheden vaak niet lukt. Het gaat te snel, er zijn te veel prikkels of ze krijgen te maken met onbegrip. Dat maakt mensen met een verstandelijke beperking soms verdrietig, gefrustreerd en geeft ze het gevoel niet mee te tellen. Als juf kan ik ze hopelijk iets leren om later te gebruiken in die snelle en harde maatschappij, zoals lezen en rekenen. Maar ook op je beurt wachten, op een nette manier om hulp vragen of je neus op tijd snuiten. Wanneer mijn kids de school verlaten rond hun 18e kunnen ze op allerlei plekken terechtkomen. Helaas is de werkelijkheid zo dat ze vaak thuis komen te zitten, dat het erg lang duurt voor ze ergens een werkplek krijgen of dat ze ergens geestdodend werk moeten doen. Wat Rotterdam nodig heeft is mensen die in verstandelijk beperkten geloven en vooral kijken naar wat ze allemaal wèl kunnen in plaats van niet. Eén van die mensen is Saskia Warnaar, de eigenaresse van lunchroom Fröbel. Zij geeft verstandelijk beperkten op een integere en oprechte manier een werkplek in haar zaak. Ik mocht deze bevlogen jonge vrouw interviewen! Lees mee!

  Continue reading “Een speciale plek in Rotterdam”

Boe tegen knoeien met koeien

Ik hou van hamburgers. En van steak. Van gehaktballen, chipolataworstjes, teriyakireepjes, stoofvlees. Ik ben dus gek op koeien. Ik kan wel zeggen dat ik van zowel dode, als levende koeien houd. Koeien zijn naar mijn mening megaschattige dieren. Heb je die filmpjes weleens gezien waarop koeien na een lange, donkere winter voor het eerst weer het gras van het weiland onder hun voeten voelen? Op zulke momenten zijn het net de lompe, blije neefjes van paarden. Het lentedansje dat ze doen is zo leuk om te zien. Zou zo de slagroom worden gemaakt? Nee sorry, flauwe grap. Terug naar het punt dat ik wil maken: er wordt geknoeid met koeien. En dat vind ik veel minder leuk. Laat me het kort uitleggen.

Continue reading “Boe tegen knoeien met koeien”

Review: Mijn vakantie op de Dominicaanse Republiek 

Dominicaanse Republiek

Afgelopen zomer boekten Kafei en ik via TUI een vakantie naar de Dominicaanse Republiek. Het viel me erg op dat veel mensen meteen hun oordeel klaar hadden over deze bestemming. Zo zou er buiten de resorts niets te doen zijn en zou het te gevaarlijk zijn om over straat te gaan. Ik was benieuwd of dat ook echt zo was. Irritant als mensen zo doen wanneer jij superveel zin hebt in je vakantie. Lees verder voor mijn ervaringen en bekijk de slideshow onderaan de review voor meer foto’s!

Continue reading “Review: Mijn vakantie op de Dominicaanse Republiek “